اگر ابزارهای اندازه‌گیری استودیو مثل آنالایزرها را کنار بگذاریم، اسپیکر تلفن را می‌توان بی‌رحم‌ترین تحلیل‌گر عیوب فنی دانست. سه مشکل اصلی وجود دارند که اغلب روی مانیتورهای گران‌قیمت پنهان می‌مانند اما روی گوشی فوراً خود را نشان می‌دهند:

۱. بالانس میدرنج و وضوح وکال بدون تکیه بر ساب‌بیس
در بازتولیدهای صوتی با پهنای باند کامل، حجم زیاد بیس و روشنایی فرکانس‌های بالا گاهی عیوب بازه ۱ تا ۳ کیلوهرتز را ماسک می‌کنند. گوش انسان در این بازه بیشترین حساسیت را دارد. بلندگوی گوشی عملاً چیزی جز میدرنج پخش نمی‌کند؛ بنابراین به یک فیلتر میان‌گذر طبیعی بدل می‌شود.

اگر صدای خواننده بیش از حد کمپرس شده باشد، یا برعکس، تراز آن نیم دسی‌بل پایین‌تر از سازهای همراه باشد، در گوشی موبایل یا دفن می‌شود یا مثل خنجر پرده گوش را آزار می‌دهد. اگر تراز وکال روی گوشی منطقی، رسا و خوش‌نشین بود، می‌توانید آسوده‌خاطر باشید که روی هر سیستم دیگری نیز کار خواهد کرد.

۲. فاز، کَنسِلِیشن و ناپدید شدن سازها در پخش مونو
بسیاری از گوشی‌ها تک‌اسپیکره (مونو) هستند، و مدل‌های دارای دو اسپیکر نیز فاصله فیزیکی بسیار ناچیزی دارند که استریو ایمیج واقعی ایجاد نمی‌کند. علاوه بر این، سیستم‌عامل برای جلوگیری از افت کیفیت، کانال‌های چپ و راست را در مراحل پردازش نهایی با یکدیگر جمع می‌کند.

اگر در پروژه آهنگسازی با کامپیوتر از پلاگین‌های تعریض‌کننده غیرطبیعی استریو (Stereo Widener) یا تغییر فازهای اغراق‌آمیز برای پَدها، گیتارها یا بک‌وکال‌ها استفاده کرده باشید، جمع شدن این دو کانال پدیده تداخل مخرب یا کَنسِلِیشن فِیز (Phase Cancellation) را رقم می‌زند. بارها در پروژه‌های متعدد دیده‌ایم که لیدسینت یا لاین گیتاری که در استودیو فضا را پر کرده بود، روی اسپیکر گوشی به یک زمزمه محو تبدیل شده است؛ زیرا موج صدای باند چپ و راست یکدیگر را خنثی کرده‌اند.

۳. فعال شدن لیمیترها و الگوریتم‌های محافظتی داخلی تلفن همراه
سازندگان موبایل برای جلوگیری از آسیب دیدن سخت‌افزار کوچک صوتی و جلوگیری از دیستورت شدن زودهنگام درایورها، پردازشگرهای سیگنال دیجیتال موسوم به دی‌اس‌پی (DSP) را همراه با لیمیترها و کمپرسورهای غیرخطی چندبانده در مسیر خروجی سخت‌افزار قرار می‌دهند.